Jarosław Sachajko

Stoimy dziś przed projektem ustawy, który odpowiada na jedno z najbardziej niebezpiecznych i niepokojących zjawisk współczesnego Internetu: patostreaming, czyli publiczne transmisje aktów przemocy, upokorzeń, znęcania się nad ludźmi lub zwierzętami, często dla zysku czy taniej sensacji. To nie jest niestety margines. To rzeczywisty, brutalny proceder, który od lat zatruwa przestrzeń publiczną, demoralizuje młodzież i przynosi cierpienie ofiarom. Widzimy transmisje, w czasie których ludzie są bici, ośmieszani, zmuszani do upokorzających czynów, a całość ogląda tysiące internautów, nierzadko przekazujących patostreamerowi darowizny za kolejne ˝atrakcje˝. To patologia przeradzająca się w biznes. W projekcie ustawy poprzez dodanie art. 255b do Kodeksu karnego wreszcie tworzy się jasną, jednoznaczną podstawę prawną do ścigania takich czynów. Do tej pory organy ścigania często musiały stosować przepisy o znęcaniu się, znieważaniu czy groźbach, co utrudniało postępowania. Teraz państwo otrzymuje skuteczne narzędzie, by chronić słabszych, zwłaszcza dzieci, które nierzadko są widzami, ofiarami lub nawet uczestnikami takich nagrań. Warto również podkreślić, że ustawodawca przewidział ważne wyłączenie. Nie będzie karany ten, kto działa w obronie interesu publicznego. Oznacza to, że dziennikarze, organizacje społeczne czy sygnaliści, którzy w celach interwencyjnych ujawniają przypadki przemocy, nie zostaną objęci sankcją. To rozsądny kompromis między wolnością słowa a ochroną przed nadużyciem. Ten projekt to nie ograniczanie wolności w Internecie, lecz oczyszczanie Internetu z treści, które łamią podstawowe zasady człowieczeństwa. Internet nie może być miejscem, w którym bezkarnie promuje się przemoc i poniża ludzi, dlatego projekt zasługuje na poparcie. Dziękuję bardzo. Przebieg posiedzenia