Jarosław Sachajko

Przedłożony projekt ustawy, choć pozornie techniczny, dotyczy kwestii o fundamentalnym znaczeniu, dotyczy sposobu, w jaki administracja państwowa przetwarza i udostępnia dane osobowe obywateli. W dobie cyfryzacji państwa musimy szczególnie uważnie przyglądać się każdej regulacji, która dotyka obszaru ochrony prywatności, identyfikacji cyfrowej i dostępu do rejestrów publicznych. Z jednej strony nie można nie zauważyć pozytywnych celów tej regulacji. Projekt upraszcza procedury, przyspiesza obieg informacji, eliminuje zbędną biurokrację i może realnie poprawić jakość usług świadczonych obywatelom. Umożliwienie podmiotom zaufanym, takim jak banki, operatorzy usług płatniczych czy instytucje publiczne, szybszego weryfikowania osób przyspieszy procesy gospodarcze, administracyjne i konsularne. Z drugiej jednak strony musimy zachować czujność. Wiele przepisów zakłada przeniesienie decyzji administracyjnych na poziom tzw. czynności materialno-technicznych, co może osłabić kontrolę prawną i ograniczyć możliwość odwołania się obywatela od niekorzystnych rozstrzygnięć. Ponadto przekazywanie zdjęć z Rejestru Dowodów Osobistych podmiotom prywatnym, nawet w celu weryfikacji tożsamości, powinno być objęte najwyższymi standardami ochrony danych i transparentnym nadzorem. Zaniepokojenie może także budzić zakres instytucji, które uzyskają dostęp do danych, w tym do fotografii obywateli, oraz sposób ich przechowywania i dalszego przetwarzania. To rodzi pytania o zgodność z konstytucyjną zasadą proporcjonalności i ochroną prywatności, a także ze słynnym unijnym RODO. Dlatego apeluję do Wysokiej Izby, aby w dalszych pracach nad tą ustawą szczególnie zwrócić uwagę na wymienione elementy. Usprawnienie systemów informatycznych państwa nie może odbywać się kosztem zaufania obywateli do instytucji publicznych ani ich podstawowych praw. Dziękuję. Przebieg posiedzenia