Jarosław Sachajko

Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Dyskutujemy dziś nad projektem, który z pozoru ma służyć ochronie zagrożonych gatunków i wdrożeniu przepisów unijnych, ale w rzeczywistości może pogłębić chaos instytucjonalny i biurokratyczny bez realnych korzyści dla przyrody. To ustawa stworzona z myślą o zgodności z regulacjami unijnymi na papierze, a nie z troską o zwierzęta. Po pierwsze, projekt centralizuje władzę w rękach ministra środowiska, tworząc Komisję do spraw CITES jako organ opiniodawczy z wąskimi kompetencjami, bez narzędzi egzekucyjnych i bez struktury terenowej. Ta komisja nie ma realnej możliwości weryfikowania pochodzenia okazów, bazuje wyłącznie na oświadczeniach składanych pod rygorem odpowiedzialności karnej. Ale kto te oświadczenia sprawdzi? Gdzie są kompetencje dla Inspekcji Weterynaryjnej, celnej, Straży Granicznej czy sanepidu? Po drugie, ustawa tworzy iluzję kontroli przy minimalnych nakładach finansowych. Limit 192 tys. zł rocznie dzielony na wynagrodzenia, diety, podróże, funkcjonowanie komisji to kwota, za którą nie utrzymamy nawet dobrze wyposażonego nadleśnictwa, a co dopiero skutecznego organu analizującego legalność handlu zagrożonymi gatunkami. Po trzecie, procedury są rozbudowane, ale nieefektywne. Terminy są krótkie, ale mechanizmy odpowiedzialności - rozmyte. Komisja może działać korespondencyjnie, zdalnie, sama sobie ustala regulamin, a wynagrodzenie 120 zł brutto za opinię to urągające powadze sprawy wynagrodzenie. Za tyle nie buduje się autorytetu państwa w ochronie przyrody. Wysoka Izbo! Zamiast wzmacniać nadzór i egzekwować prawo, tworzycie papierowy organ, który nie ochroni żadnego żółwia, papugi czy storczyka. Ten projekt wymaga gruntownej zmiany, a nie bezrefleksyjnego przyjmowania. Dziękuję. Przebieg posiedzenia