Bartłomiej Dorywalski

XIII Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Łukasza Uniejewskiego to nie tylko upamiętnienie niezwykłego talentu, ale przede wszystkim zachęta do uważnego przeżywania rzeczywistości. W czasach gdy słowo coraz częściej traci swą wagę, gdy komunikacja sprowadza się do krótkich, bezrefleksyjnych wiadomości, młodzi poeci przypominają nam, że język to nie tylko narzędzie, ale i fundament naszej tożsamości. Dzięki temu konkursowi poezja staje się pomostem między pokoleniami, przestrzenią, w której młodzi ludzie mogą wyrazić swoje emocje, niepokoje, marzenia. Ich wiersze poruszają tematy uniwersalne - miłość, przyjaźń, tęsknotę, ale też samotność i poszukiwanie prawdy w świecie pełnym sprzeczności. Jak pięknie ujęła to pani prof. Bożena Kaczor, te wiersze są jak ciepły deszcz dla żyjących w XXI w., w którym nienawiść ma się ciągle dobrze, a uśmiech zgubił najkrótszą drogę człowieka do człowieka. Uśmiech coraz częściej jest jedynie narzędziem gry w mediach społecznościowych, a autentyczność ustępuje miejsca pozorom. Jestem pełen uznania dla organizatorów, nauczycieli, jurorów i wszystkich, którzy wspierają ten wyjątkowy konkurs. To oni sprawiają, że młode talenty mogą rozkwitać, że słowo pisane nie ginie, ale wciąż ma moc budowania lepszego świata. W sposób szczególny gratuluję wszystkim uczestnikom i laureatom. Poezja, choć nie zmieni rzeczywistości od razu, uczy nas wrażliwości, zatrzymania się na chwilę, spojrzenia głębiej. A może właśnie tej wrażliwości najbardziej dziś potrzebujemy, zwłaszcza w tej Izbie. Dziękuję. Przebieg posiedzenia