Tomasz Zieliński

Rozpatrywany dzisiaj projekt ustawy o asystencji osobistej jest ważny i potrzebny. Niestety spośród wszystkich trzech złożonych projektów większość parlamentarna wybrała najmniej korzystny projekt rządowy, a ustawa ta powinna już dawno obowiązywać, ponieważ projekt prezydencki leży od prawie 2,5 roku w Sejmie. Najwięcej niezadowolenia budzi ograniczenie asystencji osobistej do 65. roku życia. Oznacza to, że niepełnosprawni seniorzy pozostaną wykluczeni z prawa do asystencji osobistej. Jest to niezrozumiałe, ponieważ świadczenia senioralne nigdy jej nie zastąpią w takim samym zakresie. Ważne także jest obniżenie punktów w skali potrzeby wsparcia, jakie muszą uzyskać osoby zakwalifikowane do asystencji, z 80 do 70, co pozwoli większej liczbie osób na skorzystanie z asystencji osobistej. Dlatego należy jeszcze raz pochylić się nad poprawkami złożonymi przez klub Prawo i Sprawiedliwość, przyjąć je ponad politycznymi podziałami z korzyścią dla tysięcy osób potrzebujących