Wioletta Maria Kulpa

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Od razu zadam proste pytanie: Czy pracownicy kolei bezpieczeństwo na kolei swoje i pasażerów muszą sobie wystrajkować? Czy władze spółki, ministrowie odpowiedzialni za infrastrukturę nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za korporacyjne naciąganie norm, wbrew rozsądkowi i zgłaszanym poważnym zastrzeżeniom pracowników, którzy pracują na kolei po kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat i wiedzą, o czym mówią? Ministerstwo Infrastruktury ocenia bezpieczeństwo na kolei przez pryzmat statystyk przewiezionych pasażerów. Przedstawiciele załogi, związki zawodowe mówią o wykrytych uszkodzeniach torów, po których pociągi nadal poruszały się z pełną prędkością, o przeciążeniu dyżurnych ruchu obsługujących jednocześnie dziesiątki monitorów, o planach ograniczenia liczby zwrotniczych, o presji rozkładowej skracającej postoje do poziomu zagrażającego bezpieczeństwu pasażerów, a także o braku systemu kontroli czasu pracy maszynistów zatrudnionych u wielu przewoźników. Najbardziej niepokojące jest jednak to, że od miesięcy zgłaszane postulaty dotyczące ergonomii stanowisk pracy i organizacji ruchu pozostają bez skutecznej reakcji z państwa strony.