Zbigniew Bogucki

Dziękuję. Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Szanowni Państwo! Dziś Wysoka Izba ma się zająć prezydenckim projektem ustawy o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz ustawy - Kodeks karny. Z jednej strony w imieniu pana prezydenta, ale myślę, że także rzesz polskich obywateli, chciałbym podziękować, że wreszcie ten projekt jest procedowany, że wreszcie marszałek Sejmu i większość zdecydowali o tym, żeby zająć się tą ważną ustawą, która została, przypomnę, złożona przez pana prezydenta Nawrockiego już 29 września 2025 r. Czekała na procedowanie nad nią ponad 9 miesięcy. 9 miesięcy zwłoki odnośnie do procedowania nad tą ważną ustawą, ważną z punktu widzenia naszej historii, pamięci i tożsamości. Ważnej z uwagi również na to, o czym będę później mówił, naszych relacji z sąsiadami z Ukrainy, bo myślę, że gdyby ta ustawa była przyjęta wcześniej, wielu rzeczy można by było uniknąć, wiele rzeczy można by było wyprostować, wiele rzeczy można by było postawić w taki sposób, aby były one jasno i konkretnie wypowiedziane w ramach naszych sąsiedzkich relacji, ale przede wszystkim w ramach prawdy. Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Te 9 miesięcy zwłoki nie jest uzasadnione żadnym powodem, który byłby argumentacją odnośnie do tego, że Sejm czekał tak długo. Nie było ani względów formalnych, ani względów prawnych, ani względów faktycznych. Znajduje tylko jeden powód, dla którego Sejm tak długo, tj. przez 9 miesięcy, nie zajmował się tą ustawą: brak woli politycznej koalicji rządzącej, brak woli politycznej marszałka. To powinno dziwić, a być może niektórych bulwersować, zwłaszcza rodziny kresowe, które czekają na tę ustawę nie tylko od 9 miesięcy, ale od wielu, wielu, wielu lat. Czekają na prawdę, czekają na to, żeby polska racja stanu była na pierwszym miejscu. I myślę, że jest taka refleksja, której dokonał już pan prezydent, chociażby w zakresie kwestii stosunków międzynarodowych ze Stanami Zjednoczonymi, obecności wojsk amerykańskich, stałej obecności tutaj, a także w zakresie innych kwestii. Ta sprawa jest dowodem na to, że prezydent mówi: szybciej, że prezydent wychodzi z inicjatywami, dobrymi, mądrymi inicjatywami w interesie Polaków. I tylko z uwagi na to, że jest czy wywodzi się z innego środowiska politycznego nie ma woli, żeby nad tą ustawą procedować. I ta refleksja przychodzi. Dobrze, że ona w ogóle przychodzi, ale przychodzi często za późno, przychodzi z opóźnieniem, w tym przypadku 9-miesięcznym. W przypadku wielu innych spraw, chociażby w stosunku do naszych sojuszników w Stanach Zjednoczonych, przychodzi wtedy, kiedy prezydent już coś zrobi, kiedy prezydent otworzy bramy, kiedy prezydent pozwoli, żeby zapaliło się zielone światło. Wracając do tej ustawy, mimo wszystko dziękując za to, że dzisiaj mogę tu w imieniu prezydenta Rzeczypospolitej prezentować ten projekt, chciałbym przejść do sedna tego projektu. On dotyczy w istocie dwóch ustaw: ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej oraz Kodeksu karnego. Jeżeli chodzi o ustawę o Instytucie Pamięci Narodowej, to potrzeba zmiany zapisów tej ustawy przede wszystkim wynika z orzeczenia zakresowego Trybunału Konstytucyjnego, który usunął pewne przesłanki, które dawałyby instrumenty Instytutowi Pamięci Narodowej, żeby zajmować się kwestią zbrodni, ludobójstwa dokonanego przez szowinistów ukraińskich w Małopolsce Wschodniej i na Wołyniu. Wiele lat na to czekaliśmy. Ale ta ustawa chce tę kwestię wreszcie uporządkować, czyli nazwać tych, którzy to robili, którzy dopuszczali się tych zbrodni, a więc szowinistów, nacjonalistów ukraińskich z OUN-UPA, bo to wybrzmiewa, ale także innych organizacji kolaborujących z III Rzeszą. To też powinno jasno wybrzmieć: Ukraińcy, nacjonaliści, szowiniści ukraińscy kolaborowali z III Rzeszą.