Tadeusz Woźniak

rocznicę poznańskiego Czerwca 1956 r., jednego z najważniejszych wydarzeń w najnowszej historii Polski oraz pierwszego masowego protestu społecznego przeciwko władzy komunistycznej po II wojnie światowej. U źródeł tego zrywu leżało narastające niezadowolenie robotników Zakładów im. Hipolita Cegielskiego, którzy od dłuższego czasu bezskutecznie domagali się poprawy warunków pracy, godziwego wynagrodzenia, wypłaty należnych świadczeń oraz poszanowania podstawowych praw pracowniczych. Władza, która obiecywała obywatelom dobrobyt, sprawiedliwość społeczną i bezpieczeństwo, w rzeczywistości oferowała biedę, ograniczenie wolności, lekceważenie godności człowieka oraz brak poszanowania dla uczciwej pracy. W tej sytuacji 28 czerwca 1956 r. ponad 100 tys. mieszkańców Poznania wyszło na ulice miasta, aby w pokojowy sposób wyrazić swój sprzeciw wobec niesprawiedliwości i nadużyć systemu komunistycznego. Demonstranci nieśli hasła: ˝Chcemy chleba˝, ˝Chcemy wolności˝, domagając się godnych warunków życia i poszanowania podstawowych praw obywatelskich. Komunistyczne władze uzależnione od ZSRS uznały ten pokojowy protest za zagrożenie dla swojego panowania i podjęły decyzję o jego brutalnym stłumieniu. Na rozkaz ówczesnego ministra obrony narodowej Konstantego Rokossowskiego do Poznania skierowano znaczne siły wojskowe i milicyjne, w tym jednostki pancerne. Przeciwko własnym obywatelom użyto czołgów, broni palnej oraz środków przymusu, które doprowadziły do tragicznych konsekwencji. W wyniku działań władz śmierć poniosło co najmniej 58 osób, a ok. 650 zostało rannych. Szczególnym symbolem tamtych wydarzeń pozostaje 13-letni Romek Strzałkowski, niewinny chłopiec, który stał się jedną z ofiar totalitarnego systemu. Poznański Czerwiec 1956 r. pokazał, że narodu polskiego nie można złamać ani zastraszyć. Był pierwszym tak znaczącym wystąpieniem przeciwko komunistycznemu zniewoleniu i zapowiedzią dalszych walk o wolność, które znalazły swój wyraz m.in. w kolejnych patriotycznych zrywach, a w konsekwencji w narodzinach ˝Solidarności˝ oraz ostatecznym upadku komunizmu w Polsce. Oddając dziś hołd bohaterom poznańskiego Czerwca, pragnę podkreślić, że naszym obowiązkiem jest pielęgnowanie pamięci o uczestnikach tamtych wydarzeń oraz przekazywanie kolejnym pokoleniom prawdy o zbrodniach i represjach systemu komunistycznego, aby chronić potomnych przed podobnymi wynaturzeniami władzy. Nie ma bowiem w pełni wolnej przyszłości bez rzetelnej pamięci o przeszłości. Nie ma również w pełni silnego państwa bez szacunku dla tych, którzy poświęcili swoje zdrowie, wolność, a niekiedy także życie w walce o godność, prawdę i niepodległość ojczyzny. Cześć i chwała bohaterom poznańskiego Czerwca 1956 r.! Przebieg posiedzenia