Tomasz Maciejewski

Chciałbym się odnieść do pytań zadanych przez Klub Parlamentarny Polskie Stronnictwo Ludowe w sprawie propozycji reformy systemu ochrony zdrowia. Oczywiście wszyscy mamy wspólny cel: poprawę dostępności świadczeń, stabilności finansowej systemu oraz bezpieczeństwa pacjentów. Projekt przedstawiony jest próbą odpowiedzi na realne problemy, rosnące koszty systemu, trudną sytuację finansową NFZ oraz potrzebę lepszej organizacji opieki zdrowotnej. Jednak wiele proponowanych rozwiązań oczywiście wymaga bardzo ostrożnej oceny i pogłębionej analizy. Z danych publicznych wynika, że wydatki prywatne Polaków na ochronę zdrowia systematycznie rosną i według najnowszych danych GUS za 2024 r. osiągnęły poziom ok. 64,5 mld zł, z czego blisko 47,6 mld stanowią wydatki gospodarstw domowych. To pokazuje oczywiście skalę wyzwań, ale też jasno wskazuje, że reformy muszą wzmacniać system publiczny, a nie uzależniać dostępność świadczeń od prywatnej zdolności finansowej obywateli. Propozycja odliczania od podatku wydatków na leczenie prywatne zgłaszana przez projektodawców musi być oczywiście analizowana przede wszystkim w kontekście sprawiedliwości społecznej oraz wpływu na budżet państwa i NFZ i nie jest wyłącznie kwestią resortu zdrowia, ale również polityki fiskalnej kraju. Kolejna rzecz to organizacja opieki szpitalnej. Chciałbym jasno podkreślić, że poprawa koordynacji opieki szpitalnej to jedno z kluczowych działań Ministerstwa Zdrowia. Wdrożono Krajową Sieć Onkologiczną, sieć kardiologiczną, prowadzone są procesy konsolidacji szpitali, które opieramy na decyzjach o strukturze świadczeń, na planach transformacji i na potrzebach zdrowotnych. Wdrożono już mechanizmy umożliwiające zmianę profili świadczeń, wspierające łączenie podmiotów leczniczych, dające instrumenty finansowe dla restrukturyzacji szpitali. Wpłynęło już ponad 20 wniosków o zmianę profilu szpitalnego, a część została zatwierdzona. Kolejne jednostki podejmują działania konsolidacyjne. Naszym celem jest to, aby pacjent miał zapewnioną opiekę tam, gdzie jest ona realnie potrzebna i gdzie jest dostępna odpowiednia kadra, żeby nie utrzymywać struktury świadczeń bez pokrycia w potrzebach zdrowotnych. To jest m.in. możliwość świadczeń np. zabiegowych w trybie planowym. Jeżeli chodzi o przeniesienie ubezpieczenia chorobowego do Narodowego Funduszu Zdrowia, to w Ministerstwie Zdrowia nie są prowadzone prace legislacyjne w tym zakresie, bo to by się wiązało z bardzo głęboką reformą całego systemu ubezpieczeń społecznych, w dziedzinie zarówno zdrowotnych, jak i emerytalnych, chorobowych - całego systemu, również funkcjonowania instytucji ZUS. Należy pamiętać, że system ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych funkcjonuje w oparciu o wieloletnią praktykę. Jest jasno określony podział kompetencji i są również wypracowane ścieżki funkcjonowania w obrębie obu tych urzędów, jakimi są ZUS czy Narodowy Fundusz Zdrowia. Ewentualne zmiany wymagają analizy przeformatowania całości systemu świadczeń społecznych. Jeżeli chodzi o zwiększenie nakładów, zmiany zasad wynagradzania, reorganizację systemu poprzez połączenie składek, to wymaga to również szczegółowych analiz skutków regulacji i wskazania źródeł finansowania oraz procesu przenoszenia składek. Reforma systemu ochrony zdrowia to oczywiście nie jest jednorazowy akt legislacyjny. To będzie proces, który będzie musiał trwać. Proces rozwoju sieci specjalistycznych, konsolidacja szpitali, inwestycje w infrastrukturę, sprzęt poprzez finansowanie nie tylko ze środków Unii, ale i Fundusz Medyczny, planowanie świadczeń na podstawie danych mapy potrzeb zdrowotnych. Jesteśmy oczywiście otwarci na merytoryczną dyskusję na temat każdej z propozycji, bo także inne koła poselskie przedstawiały takie propozycje. Dyskusje będziemy toczyli na pewno w obrębie resortu i wspólnie z interesariuszami systemu ochrony zdrowia. Dziękuję. Przebieg posiedzenia