Klaudia Jachira

Jeżeli ktokolwiek powinien podczas tej debaty się wstydzić, to myślę, że ta strona, bo jest jakaś niezwykle agresywna w tej debacie. Natomiast ja tutaj w sprawie najważniejszej. Chciałabym powiedzieć, że wybór zawodu artysty, a trafniej byłoby powiedzieć: powołanie do niego, to po prostu nie jest łatwy kawałek chleba. Niech nas nie zmylą ci, którzy odnieśli sukces w serialach albo po prostu finansowy. Na jednego, któremu się udało, przypadają setki, a być może tysiące tych, którzy mieli niemniejszy talent, byli równie pracowici, ale sukces nie stał się ich udziałem. Nieregularne zarobki, ciągła niepewność o kolejne zlecenia, milczący telefon, a nawet idąca za tym bieda to często norma w tym zawodzie. Duża część po prostu się poddaje, przebranżawia, a przecież koszt wykształcenia artysty na państwowej uczelni artystycznej jest bardzo wysoki. Pani Ministro! Czy stać nas na to, by ci artyści potem się przebranżawiali, bo nie mogą związać końca z końcem? Dlatego oczywiście cieszy mnie ta inicjatywa ustawodawcza, która wprowadza status artysty zawodowego, dając mu jednocześnie podstawowe zabezpieczenie. Jest to tak naprawdę takie zagwarantowanie minimalnego poziomu godnościowego dla artysty. Jak zwykle oczywiście pojawia się pytanie, ile ta ustawa będzie kosztować i czy są zabezpieczone środki na ten bardzo potrzebny cel w budżecie, bo jeśli nie, to myślę, pani ministro, że dobrze byłoby przesunąć środki z niepotrzebnego post-PiS-owskiego rozdawnictwa na właśnie te potrzebne rozwiązania. Jako społeczeństwo jesteśmy to artystom winni. Kim bylibyśmy bez kultury? Czy mielibyśmy swoją tożsamość? A jeśli tak, to jaką? Czy byłoby miejsce na niezależne myślenie, wolność słowa, dystans do rzeczywistości? W czasie, gdy naokoło rządzą siła i brak empatii, być może właśnie to ludzie sztuki jako jedyni podążają