Anna Pieczarka

wieku produkcyjnym. Szacuje się, że nawet co trzeci Polak w przedziale wiekowym od 30 do 50 lat zachoruje na raka. Zdecydowanie nie można więc bagatelizować dostępu do diagnostyki i leczenia onkologicznego, a taka sytuacja obecnie ma miejsce w naszym kraju. Zewsząd docierają do nas bardzo liczne sygnały od pacjentów, którzy skarżą się, że w ich przypadku proces diagnostyczny odbiegał od przyjętych zaleceń, ponieważ nie zostali objęci wprowadzoną 10 lat temu tzw. kartą diagnostyki i leczenia onkologicznego, która miała zapewnić nielimitowane finansowanie świadczeń. Dlaczego? Z powodu oszczędności i dziury budżetowej Narodowego Funduszu Zdrowia. W takich przypadkach diagnostyka i leczenie są realizowane jedynie w ramach świadczeń limitowanych, a więc do wysokości kontraktu, który dany szpital ma podpisany z NFZ. To zdecydowanie wydłuża czas zakończenia diagnostyki, postawienia rozpoznania i włączenia leczenia oraz - mówiąc wprost - naraża chorych na niepowodzenie leczenia. Do tej pory szpitale, nawet jeśli z pewnymi opóźnieniami, otrzymywały od NFZ zapłatę za świadczenia onkologiczne realizowane poza DiLO. Nie jest jednak tajemnicą, że fundusz zmaga się z potężnymi trudnościami finansowymi, płatności mogą więc być odraczane w czasie i istnieje obawa, że nie pojawią się wcale. Stąd szpitale zaczynają je limitować. Pacjent poza kartą DiLO nie ma szans na to, by jego diagnostyka i leczenie były realizowane odpowiednio szybko i z wykorzystaniem wszystkich zalecanych badań. Według szacunków w niektórych województwach odsetek chorych, którzy znaleźli się w takiej sytuacji, może przekraczać nawet 50%. Z tego miejsca zatem nie tylko apeluję o podjęcie natychmiastowych działań mających na celu zaprzestanie narażania na śmierć chorych na nowotwory, ale wręcz nakazuję to rządzącym. Waszym obowiązkiem jest dbać o zagwarantowane w konstytucji prawa pacjentów, a nie skazywać ich na umieranie. Przebieg posiedzenia