Małgorzata Golińska

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Dziś w trakcie wystąpień polityków wspierających rząd 13 grudnia po rekonstrukcji usłyszycie państwo wiele ogólników. (Poseł Krzysztof Grabczuk: 13 grudnia Kaczyński spał do południa.) (Poseł Elżbieta Anna Polak: Pani marszałek...) (Poseł Krzysztof Grabczuk: No właśnie.) Że to historyczny moment, że Polska na to czekała, że gigantyczny sukces, a teren projektowanego parku jest piękny, i że żyje tam ponad 200 gatunków ptaków. Na ekranach będą wyświetlane ujmujące zdjęcia, na Facebookach polityków nastąpi eksplozja wzruszających wpisów. Generalnie ma zalać nas fala poczucia wiecznego szczęścia. Nie dowiecie się jednak prawdy, bo rząd uznaje, że skoro rząd mówi, że to ekologia, to nie pytajcie jak i po co. A prawda jest taka, że za całą tą szczytną fasadą ekologicznej troski nie stoi ani rzetelna analiza przyrodnicza, ani strategiczne myślenie o ochronie zasobów, ani nawet rzeczywista chęć poprawy sytuacji tamtego terenu. Bo sposób, który proponujecie, nie ma służyć przyrodzie, ma służyć zaspokojeniu politycznego interesu. Projekt przygotowany w pośpiechu, byle coś było, nie był poddany konsultacjom społecznym, opiniowaniu ani uzgodnieniom międzyresortowym. Nie poddano go też realnej debacie eksperckiej. Przebiegł za to przez maszynkę politycznego PR-u z prędkością światła. Komisja zwołana na gwałt, ze złamaniem regulaminu, bez udziału zainteresowanych samorządów, odrzucony wniosek o wysłuchanie publiczne, wycofywanie się ze złożonych obietnic, chaotycznie składane poprawki, bo dyskusja pokazała, jak wiele jest w nim błędów i niedociągnięć. Oczywiście rząd ma gotowe uzasadnienie, trzeba nadganiać europejskie statystyki. Ale czy poważne państwo podejmuje strategiczną decyzję dla kolejnych pokoleń, bo dawno nikt nie tworzył parku? A gdzie jest napisane, że statystycznie co 5 czy 10 lat ma powstawać w Polsce park? A sam park? Kadłubkowy. Poszatkowany teren. W kilku częściach.