Artur Szałabawka

Nie zareagowała. Nie stanęła po stronie munduru. Zamilkła. Dopiero 4 dni później, i to wyłącznie dlatego, że sam poszkodowany - za pośrednictwem Żandarmerii Wojskowej - złożył zawiadomienie, zdecydowano się cokolwiek zrobić. Żołnierz musiał sam, jak petent, upominać się o sprawiedliwość. Ale to nie wszystko. Natychmiast po ataku prokuratura wszczęła postępowanie sprawdzające... wobec żołnierzy. Badano, czy nie przekroczyli uprawnień przy zatrzymaniu agresora. Powołano biegłego, by określił stan zdrowia atakującego. Troska o zdrowie agresora - natychmiastowa. Zainteresowanie losem naszego obrońcy - spóźnione, wymuszone, niechętne. Pytam wprost: Czy w przypadku bezpośredniego ataku Federacji Rosyjskiej również najpierw zajmiecie się stanem zdrowia atakujących, a nie polskich obrońców? Czy także wtedy mundur będzie traktowany jak potencjalny problem polityczny, a nie święty obowiązek państwa? To nie jest jednostkowy incydent. Już wcześniej widzieliśmy żołnierzy wyprowadzanych w kajdankach, mimo że wykonywali rozkazy i bronili granicy. Dziś systemowe upokorzenie munduru trwa dalej - pod osłoną milczenia. Dlatego publicznie pytam i stawiam żądania: Dlaczego prokuratura nie zareagowała z urzędu na napaść na żołnierza? Kto wydał zgodę lub polecenie, by zajmować się najpierw dobrem agresora, a nie ofiary w mundurze? Gdzie jest minister obrony narodowej, gdy honor jego żołnierza jest deptany milczeniem? Ja nie proszę. Ja żądam. Żądam natychmiastowego i pełnego wyjaśnienia tej sprawy oraz pociągnięcia do odpowiedzialności tych, dla których ważniejsze było samopoczucie agresora niż zdrowie i godność polskiego żołnierza. Nie będzie silnej Polski bez szacunku dla tych, którzy jej bronią. Czas, by państwo stanęło po właściwej stronie. Przebieg posiedzenia