Lidia Czechak

To nie jest zwykły festiwal. Jarocin to miejsce legendarne, symbol wolności, niezależności i odwagi, która szczególnie wybrzmiała w czasach PRL-u. To właśnie na jarocińskiej scenie, często jako jedynej, mogli zaistnieć artyści niezależni, młodzi, szczerzy, a czasem niewygodni dla ówczesnej władzy. To była muzyka buntu, ale też muzyka nadziei. Festiwal ten, który swoje początki miał jeszcze w latach 70., a w latach 80. stał się ikoną niezależnej sceny muzycznej i manifestacją wolności słowa w czasach PRL-u, do dziś stanowi ważną platformę ekspresji artystycznej i społecznej. Co roku Jarocin przyciąga tysiące uczestników, młodych i starszych, lokalnych mieszkańców i gości z całej Polski. Tegoroczna edycja, podobnie jak poprzednie, to nie tylko koncerty i muzyka alternatywna, ale także przestrzeń dialogu międzypokoleniowego, miejsce budowania wspólnoty i tożsamości lokalnej. Festiwal w Jarocinie kontynuuje tę piękną tradycję, łącząc historię z nowoczesnością. Przyciąga tysiące ludzi z całego kraju, ale też pielęgnuje lokalną dumę i tożsamość. Jarocin jest przykładem tego, że kultura może stać się fundamentem wspólnoty i narzędziem budowania nowoczesnego patriotyzmu. Chciałabym w tym miejscu wyrazić najszczersze podziękowania dla wszystkich organizatorów, samorządu, pracowników instytucji kultury, wolontariuszy, a także mieszkańców, którzy co roku z sercem i zaangażowaniem współtworzą to wydarzenie. Apeluję również do ministra kultury i dziedzictwa narodowego, aby wsparł ten festiwal, tak aby jego potencjał