Izabela Bodnar

Repatriacja to nie tylko obowiązek państwowy. To przede wszystkim moralne zobowiązanie wobec tych, którzy mimo dziesięcioleci przymusowego życia poza granicami Rzeczypospolitej nigdy nie wyrzekli się swojej polskości. Często są to potomkowie osób zesłanych na Wschód, którzy przez pokolenia zachowali język, kulturę, więź z naszą historią i tożsamością narodową. Są to ludzie, którzy nigdy nie zapomnieli, kim są. Ich powrót do Polski to nie jest tylko zadośćuczynienie krzywdom związanym z tułaczką po świecie, ale także szansa na wzmocnienie dramatycznej sytuacji demograficznej w Polsce. Często są to osoby młodsze, z dziećmi, gotowe do osiedlenia się, podjęcia pracy, integracji z polskim społeczeństwem. Obecna ustawa nie zapewniała wystarczającego wsparcia, by ten proces przebiegał sprawnie. Zwiększenie środków finansowych, co zakłada nowelizacja, umożliwi nie tylko sprowadzenie większej liczby repatriantów, ale również zapewni im realne warunki tej integracji: mieszkania, edukację, pomoc językową, zawodową. Choć to pewnie wciąż, zdajemy sobie sprawę, niewystarczające, trzeba będzie podejmować jak najszybsze kroki.