Tadeusz Tomaszewski

Uważają, że są ważnym ogniwem działalności państwa m.in. w takich sferach jak służba zdrowia, pomoc społeczna, edukacja oraz rehabilitacja społeczna i zawodowa osób niepełnosprawnych. Chcą, aby było to zauważone i docenione. Tymczasem w ostatnich latach dokłada się im nowych zadań. Powiązanie różnego rodzaju ulg, uprawnień, przywilejów i środków finansowych z wymogiem posiadania orzeczenia o niepełnosprawności spowodowało bardzo wysoki wzrost liczby składanych wniosków. Są tym przytłoczeni i po ludzku zmęczeni oraz sfrustrowani faktem, że nie idzie za tym wzrost wynagrodzeń. Są niedużą grupą zawodową, nisko wynagradzaną, często traktowaną marginalnie, jak w przypadku wykluczenia z prawa do otrzymywania dodatku motywacyjnego. Wiele zespołów funkcjonuje w strukturze powiatowych centrów pomocy rodzinie. W niektórych PCPR wypłacane są dodatki motywacyjne wszystkim pracownikom (w tym zatrudnionym na takich stanowiskach jak sprzątaczka czy kierowca), a pracownikom zespołów nie. Jest to po prostu niezrozumiałe, głęboko niesprawiedliwe, poniżające i bardzo demotywujące, zwłaszcza że często pracownicy administracyjni powiatowych zespołów pełnią jednocześnie funkcje pracownika socjalnego - członka składu orzekającego. Tak jak często są zdeterminowani w wykonywaniu swojej pracy, tak obecnie są zdeterminowani, by mocnym głosem upomnieć się o godne wynagrodzenie. Wobec powyższego uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na pytania przez pana Łukasza Krasonia, sekretarza stanu w MRPiPS, pełnomocnika rządu do spraw osób niepełnosprawnych: 1. Czy podziela pan opinie przedstawione przez rozgoryczonych pracowników zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności z całej Polski? 2. Czy rząd podejmie działania zmierzające do przyznania dodatku motywacyjnego? Przebieg posiedzenia