Ewa Schädler

, przyjętych przez Zgromadzenie Państw-Stron Statutu w dniu 26 listopada 2015 r. (rezolucja nr ICC-ASP/14/Res.2), w dniu 14 grudnia 2017 r. (rezolucja nr ICC-ASP/16/Res.4) oraz w dniu 6 grudnia 2019 r. (rezolucja nr ICC-ASP/18/Res.5) (druki nr 2164 i 2205). Poseł Ewa Schädler: Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy dzisiaj zaproponowany przez rząd projekt ustawy mającej na celu wyrażenie zgody na ratyfikację kolejnych poprawek do Statutu Rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego, stanowiącego podstawę i ramy prawne funkcjonowania Międzynarodowego Trybunału Karnego. Historycznie poprawki zostały przyjęte przez zgromadzenie państw stron już w 2015 r., 2017 r. i 2019 r. Wydawałoby się, że zmiany te nie wymagają szerszego uzasadnienia i komentarza, jednak nie sposób nie odnieść się do nich w kontekście współczesnych konfliktów zbrojnych, i to niestety konfliktów nie takich hipotetycznych i nie takich toczących się daleko poza naszymi granicami, na innych kontynentach, tylko takich dziejących się tu i teraz. Krótko referując projekt ustawy, należy wspomnieć, że po pierwsze poprawki wprowadzają do statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego zakaz używania określonych, szczególnie niebezpiecznych rodzajów broni, których stosowanie powoduje nadmierne cierpienie lub niepotrzebne ofiary wśród ludności. Chodzi tutaj m.in. o używanie broni biologicznej, stosowanie broni zawierającej odłamki niewykrywalne w organizmie człowieka promieniami rentgenowskimi, używanie oślepiającej broni laserowej. Po drugie, projekt ma na celu rozszerzenie katalogu zbrodni wojennych o celowe głodzenie ludności cywilnej jako metody prowadzenia działań wojennych. Skutkiem zmian będzie penalizacja sytuacji, w których strony konfliktu świadomie i z rozmysłem pozbawiają ludność dostępu do żywności lub pomocy humanitarnej, wykorzystując głód jako narzędzie walki. W świecie, który staje się coraz bardziej nieprzewidywalny, coraz bardziej rozchwiany, szczególnie ważne jest wzmocnienie instytucji stanowiących wentyl bezpieczeństwa i stojących na straży prawa międzynarodowego. Międzynarodowy Trybunał Karny jest jedną z takich instytucji i potrzebuje możliwie szerokiej jurysdykcji. Sama ustawa i poprawki wzmacniają system odpowiedzialności za zbrodnie wojenne, rozszerzają ochronę ludności cywilnej i potwierdzają, że demokratyczna wspólnota międzynarodowa nie akceptuje metod prowadzenia wojny naruszających fundamentalne zasady humanitaryzmu. W moim odczuciu przyjęcie tej ustawy będzie też mocnym wyrazem i pokazaniem przez Rzeczpospolitą Polską przywiązania do prawa międzynarodowego, do ochrony praw człowieka oraz do zasady, że sprawcy najcięższych zbrodni, niezależnie od tego, kim są i jaką mają władzę, muszą ponosić odpowiedzialność za swoje działania. Dziękuję. Przebieg posiedzenia