Anna Dąbrowska-Banaszek

Według dostępnego raportu WHO z czerwca 2025 r. przewlekłego poczucia osamotnienia doświadcza jedna na sześć osób na świecie. W Polsce w 2024 r. poczucia osamotnienia doświadczyło 8% dorosłych Polaków. Najbardziej narażone na samotność są osoby młode, częściej mężczyźni, starsi oraz mieszkańcy dużych aglomeracji. Co jest tego powodem? Życie w wirtualnym świecie, presja wydarzeń, pogoń za kolejnymi celami. Człowiek wpada w wir, z którego trudno mu wyjść. Mimo bycia obok siebie nie budujemy autentycznych relacji. Brak więzi uderza nie tylko w życie psychiczne, lecz także fizyczne. Efektem jest spadek odporności, przewlekła reakcja stresowa, większe ryzyko chorób serca, udaru, otępienie. WHO podaje, że zdrowotne następstwa samotności przyczyniają się do blisko 100 zgonów na godzinę na świecie. Od dziecka wpajana jest powszechna zasada, że powinniśmy być silni, niezależni, samowystarczalni. Kiedyś na porządku dziennym była możliwość wzajemnego wsparcia, dzisiaj wstydzimy się przyznać, że potrzebujemy pomocy czy bliskości. Lęk przed oceną, ośmieszeniem, przed odrzuceniem, brakiem akceptacji nie pomagają, wręcz nasilają poczucie osamotnienia. Najlepszym lekarstwem jest drugi człowiek. Wystarczy jedna prawdziwa relacja oparta na zaufaniu, prawdzie, wzajemności. Taka relacja może przerwać zaklęty krąg samotności. Rozejrzyjmy się wokół i spróbujmy dostrzec osoby, które mogą potrzebować naszej pomocy, a nie mają odwagi o nią poprosić. Nasze zwrócenie uwagi, pytanie ˝Czy w czymś mogę pomóc?˝ mogą okazać się drogą w świat dla drugiej osoby. Przebieg posiedzenia