Danuta Jazłowiecka

Dziękuję, panie marszałku. Panie Marszałku! Wysoka Izba! Rozpatrywany projekt ustawy dotyczący wsparcia w zakresie pomocy materialnej dla doktorantów odpowiada na realny i od dawna sygnalizowany problem młodych naukowców w systemie szkolnictwa wyższego i nauki. Należy jasno powiedzieć: doktoranci są pełnoprawnymi uczestnikami systemu nauki. Realizują badania, publikują, uczestniczą w projektach grantowych, prowadzą zajęcia dydaktyczne, a jednocześnie bardzo często funkcjonują w warunkach niestabilności finansowej, bez zabezpieczenia socjalnego porównywalnego z zabezpieczeniem innych grup zawodowych. Projekt wprowadza rozwiązanie umożliwiające szybką pomoc, tj. przyznanie wsparcia finansowego doktorantom znajdującym się w częściowo trudnej sytuacji życiowej spowodowanej zdarzeniami losowymi, problemami zdrowotnymi, sytuacją rodzinną lub nagłą utratą źródeł utrzymania. Jest to rozwiązanie analogiczne do instrumentów wsparcia funkcjonujących wobec studentów, a jednocześnie dostosowane do specyfiki kształcenia doktoranckiego. Dotychczasowy brak tego instrumentu oznaczał w praktyce, że doktorant dotknięty chorobą, wypadkiem czy innym zdarzeniem losowym często stawał przed dramatycznym wyborem: kontynuować badania kosztem zdrowia i zadłużenia albo przerwać kształcenie i wypaść z systemu nauki. Moje pytania są następujące. Z czego wynikają ograniczenia maksymalnie do dwóch zapomóg na rok bez względu na jednostkową sytuację doktoranta, doktorantki? Dlaczego tej decyzji nie pozostawia się uczelniom? Przy okazji chciałabym zapytać, czy ministerstwo przewiduje prace dotyczące zwiększenia wysokości stypendiów dla doktorantów. Dziękuję. Przebieg posiedzenia