Anna Pieczarka

To święto ustanowione 27 kwietnia 1972 r. na mocy ustawy pod nazwą Dzień Nauczyciela, a następnie w 1982 r. przemianowane na Dzień Edukacji Narodowej. Dzień ten uznaje się za święto wszystkich pracowników oświaty i jest podziękowaniem za kształtowanie umysłów najmłodszych mieszkańców naszego kraju, a nawet za troskę o ich życie. Nauczyciel to mistrz w swoim fachu, wzorzec do naśladowania, przewodnik po meandrach wiedzy, to kowal charakterów, rzeźbiarz umysłów, czarodziej zmysłów, to odpowiedzialność za przyszłość młodych ludzi i państwa. Na kartach historii aż nadto jest przykładów potwierdzających, jak wielki wpływ na losy nie tylko pojedynczych ludzi, ale też całego narodu miał system edukacyjny. To właśnie dlatego dzień 14 października jest Dniem Edukacji Narodowej, bo m.in. Konarski, Staszic czy Kołłątaj podjęli trud zreformowania oświaty, czego efektem były również liczne zrywy powstańcze, odzyskanie niepodległości w 1918 r. oraz niespotykany w Europie ruch oporu w czasie II wojny światowej. W przeszłości słowo: nauczyciel brzmiało dumnie, dziś zawód ten jest mocno niedoceniany. Niestety charakteryzuje się niskimi zarobkami, wysokim poziomem wypalenia zawodowego, brakiem szacunku, nadmierną biurokracją oraz brakiem stabilności spowodowanym ciągłymi reformami. Pozostaje nadzieja, że polski rząd weźmie to wreszcie pod uwagę i zaplanuje działania mogące poprawić trudną sytuację polskich nauczycieli. Z tego miejsca postuluję m.in. wzrost wynagrodzeń nauczycieli i wprowadzenie korzystnych zmian w systemie nagród jubileuszowych. W przeciwnym wypadku znaczenie tego zawodu będzie maleć jeszcze bardziej, będą też z niego odchodzić wartościowi ludzie, dla których proponowane warunki pracy są nie do zaakceptowania. Przebieg posiedzenia