Wioleta Tomczak

I zwłaszcza drogie dzieci i droga młodzieży, którzy będziecie z tej ustawy, mam nadzieję, korzystać! Mam dzisiaj zaszczyt przedstawić sprawozdanie, zawarte w druku nr 1372, z prac Komisji Zdrowia nad poselskim projektem ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz niektórych innych ustaw, druk nr 748. Projekt ustawy był opracowywany w trakcie posiedzeń Komisji Zdrowia 21 listopada 2024 r. i 23 czerwca 2025 r. oraz Podkomisji stałej do spraw zdrowia psychicznego 4 grudnia 2024 r. i 12 czerwca 2025 r. Kształt projektu, który państwu przedstawimy, jest wynikiem kompromisu i przyjęcia części rozwiązań przedstawicieli strony społecznej oraz członkiń i członków komisji. W tym miejscu chciałabym bardzo serdecznie podziękować wnioskodawczyni projektu, a zarazem przewodniczącej komisji i Podkomisji stałej do spraw zdrowia psychicznego pani poseł Marcie Golbik, bez której dziś nie rozpatrywalibyśmy tej ważnej zmiany. Podstawowym problemem w dzisiejszym systemie prawnym, jakiemu projektodawcy postanowili zaradzić, jest brak możliwości skorzystania z pomocy psychologicznej przez młodzież poniżej 18. roku życia m.in. w sytuacji, gdy opiekun prawny nie widzi takiej potrzeby i w rezultacie nie jest skłonny wyrazić w imieniu potrzebującej osoby zgody na realizację świadczenia, a także stworzenie przestrzeni do możliwości skorzystania z pomocy psychologicznej poza szkołą, co było postulowane przez część młodych osób jako priorytet dla osób, które potrzebują większej anonimowości. W takiej sytuacji, pomimo dostępności rozwiązań oferowanych przez system publicznej ochrony zdrowia, nie ma skutecznej, szybkiej ścieżki na udzielenie odpowiedniego wsparcia dla młodej osoby w potrzebie. Procedowana ustawa zakłada, że o uzyskanie omawianych świadczeń może zwrócić się małoletni, który ukończył 13. rok życia, po podaniu osobie udzielającej świadczenia zdrowotnego danych osobowych oraz ukazaniu dokumentu potwierdzającego tożsamość. O udzieleniu pomocy osobie małoletniej informowany będzie jej przedstawiciel ustawowy w okresie nie dłuższym niż 7 dni od realizacji świadczenia, o ile podmiot udzielający pomocy nie stwierdzi zagrożenia dla dobra pacjenta płynącego z udzielenia takiej informacji. W takim wypadku o udzieleniu pomocy informowany będzie właściwy sąd opiekuńczy. Świadczenia, o których mowa w projekcie, będą realizowane wyłącznie przez specjalistów w ramach systemu publicznej ochrony zdrowia. Jest to konieczne z uwagi na dobro przyszłych pacjentów, których dotyczyć będą rozwiązania omawianego projektu ze względu na brak obecnie szczegółowego uregulowania zawodów psychologa i psychoterapeuty na poziomie ustawowym. Od strony legislacyjnej omawiany projekt to trzy artykuły zawierające kolejno: w art. 1 przepisy nowelizujące ustawę z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, w art. 2 przepisy nowelizujące ustawę z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz w art. 3 vacatio legis określone na 6 miesięcy od dnia ogłoszenia treści ustawy. Wieńcząc moje sprawozdanie, z satysfakcją przekazuję, że podczas posiedzenia Komisji Zdrowia w głosowaniu nad przyjęciem całości projektu proponowane rozwiązania zyskały 16 głosów za i tylko pojedynczy głos sprzeciwu przy 5 głosach wstrzymujących się. Ten wynik i bezsprzeczna większość, która go ukształtowała, dobrze dowodzą istotności problemu, jakiemu niniejszy projekt stara się zaradzić. W przypadku gdy waży się dobro młodych osób zmagających się z wyzwaniem swojego zdrowia, powinniśmy zrobić wszystko, by nic nie stało na przeszkodzie do osiągnięcia przez nich pełnego dobrostanu. Mam nadzieję, że gdy nadejdzie moment decyzji, wszystkie panie posłanki i panowie posłowie podzielą nasze przekonanie i poprą wprowadzenie postulowanych zmian. Dziękuję bardzo. Przebieg posiedzenia