Szymon Giżyński

Wiersz Kazimierza Wierzyńskiego ˝Nocna Ojczyzna˝: Jest jeszcze miłość,/ Raniona miłość/ Samotna, gorzka,/ Której nic nie odstraszy:/ Dla ˝śmiesznej nędzy polskiej˝,/ Dla sensu nad klęską/ Wszystkiemu na przekór/ Budować co można,/ Co zbudowane/ To nasze.// Miłość karalna,/ Młodość raniona,/ Trud by dorównać/ Niepodzielności sumienia:/ Wszystkiemu na przekór/ Idzie milczący/ Ale go słychać,/ Świadomy siebie/ Krok pokolenia.// Z lądu na morze/ Białe okręty/ Spychają w życie/ Nieznani,/ Zamknięci w sobie/ Ludzie bezsłowni:/ W mieście uśpionym/ Świeci im w pustce/ Nocna ojczyzna, Lampa w pracowni.// Tam przemijały/ Złe, nadliczbowe/ godziny rozpaczy,/ Zmory pamięci,/ I stamtąd płyną,/ Rozchybotane,/ Ale je widać/ Maszty nadziei/ na każdym okręcie.// To jest ta miłość,/ Miłość raniona/ Co przeliczyła/ całe bogactwo/ Odbudowane/ rana po ranie:/ Wierność sumienia,/ Sens ponad klęską,/ Tego nie wezmą,/ To było nasze/ Jest i zostanie. Przebieg posiedzenia